titel: XCVI

De jonge jaren van François HaverSchmidt (Leeuwarden, 1835 – Schiedam, 1894) in zijn geboorteplaats waren bepaald niet ongelukkig, als men tenminste mag afgaan op zijn later geschreven verhalen. Maar voor de rest was zijn leven gevuld met regelmatig terugkerende melancholie. Een zwartgallige stemming die ook terugkomt in zijn bekendste werk: de verzameling romantische verzen vol zelfspot en weltschmerz, Snikken en grimlachjes (1867) uitgebracht onder de naam van zijn alter ego, Piet Paaltjens. Een figuur die door hem in het leven was geroepen tijdens de theologiestudie in Leiden. Met het afsluiten van de studie kwam ook een einde aan het bestaan van Paaltjens. François HaverSchmidt was dominee in Foudgum (‘regen en modder’), Den Helder en daarna, tot zijn zelfgekozen dood in 1894, in de ‘zwarte stad’ Schiedam. Als dichter was HaverSchmidt erg succesvol: Snikken en Grimlachjes werd geregeld herdrukt en na zijn dood bleef men hem lezen, tot vandaag de dag.