Hoewel hij zelf het dichterschap als zijn meest wezenlijke bestaansvorm zag, was Fedde Schurer (Drachten, 1898 – Heerenveen, 1968) nog zoveel meer. In zijn Lemster jaren volgde hij een opleiding tot onderwijzer, maar de christelijke school ontsloeg hem vanwege zijn openlijk beleden anti-militairisme. Hij trok in 1930 naar Amsterdam, waar hij tot 1946 het openbaar onderwijs diende. In 1946 keerde hij terug naar Friesland om in Heerenveen hoofdredakteur van De Friese Koerier te worden. Hij had toen al een grote naam als Fries dichter en (toneel)schrijver, maar manifesteerde zich daarnaast op velerlei wijze als publiek figuur. Op 16 november 1951 moest Fedde Schurer terechtstaan voor de Leeuwarder rechtbank vanwege een, volgens justitie beledigend, hoofdartikel waarin hij stelling nam tegen een Heerenveense kantonrechter die geen Fries had willen verstaan. Die vrijdag, waarop het tot een rumoerig treffen kwam tussen Friese taalijveraars en een overspannen reagerende Leeuwarder politie is de geschiedenis ingegaan als Kneppelfreed. Als dichter was Fedde Schurer op een breed front actief èn populair. Hij zag zijn taak dan ook als volgt: “In dichter is gjin boppe-ierdsk wêzen. In dichter is in keardel dy’t fersen meitsje kin.”